Jay

Why this blog?

In Uncategorized on 12/11/2013 at +1

Why this blog? Simply because I wanted a place to write about my Transgender Journey.

I started this process of transition from FtM somewhere in 2009 when I had my first encounters with one of the Gender teams in The Netherlands . At the beginning of 2010, I had my okay to start testosterone but I wasn’t so keen on doing that. I first wanted to have some surgeries done. Instead of going on testosterone, I waited a whole year on the final decision which I received a day before my 50th birthday in February 2011. I had my surgeries done in the following summer of 2011, so within 18 months after being diagnosed with Gender Dysphoria and not taking testosterone on forehand. (At that time it was the normal procedure In The Netherlands that after you got the diagnose Gender Dysphoria you then began with testosterone at least for a year before you could get any surgeries done) Needles to say that I tested that procedure/protocol because I didn’t wanted to go the way they wanted me to go or do it in the way they wanted me to do it. I like to walk my own path and not following the ways of others.

Since the first of July 2014 something in The Netherlands did change. We are since then allowed to get our papers and birth certificate changed without any surgery done. Although this can be seen as a big step forward, there is still a lot of work to be done. Now and then I will write about that, but most of the time I will write about what is happening on the inside, what all of it is doing to me.

Advertisements

A Dutch piece

In Uncategorized on 18/02/2016 at +1

Nog even en er is twee jaar voorbij gegaan. Twee jaar waarin ik voornamelijk in het Engels heb geschreven om zodoende ook de Engelssprekende mensen die ik ken ietwat tegemoet te komen. Keuzes zijn voor mij niet zo vastomlijnd of gekaderd. Voor mij is het leven niet zo zwart/wit. Ik ben een mens die vooral op z’n gevoel vaart en uitgaat van het moment. De keuzes van bijna twee jaar geleden waren voor dat moment goed. Zoals ik wel meer keuzes en beslissingen in mijn leven heb gemaakt die voor het moment dat ik ze maakten goed waren. Daarbij zeg ik niet dat ik foute keuzes heb gemaakt. Wat ik wel zeg is dat je altijd terug kunt komen op een keuze of een beslissing. Daar is in mijn ogen en vanuit mijn optiek nog nooit iets mis mee geweest. Dat mij dit niet altijd in dank werd en wordt afgenomen is iets wat ik weet en mij tegelijkertijd niet boeit en nooit heeft kunnen boeien. Zoals gezegd, zo zwart/wit kijk ik niet naar het leven.

Mijn leven bestaat niet alleen maar uit enen en nullen, ook niet alleen maar uit mannen en/of vrouwen. Mijn leven is gender neutraal en ik omarm de diversiteit. Zo ben ik ooit dit proces ook in gegaan. Niet met een vastomlijnd plan. Niet met een handboek met de titel “Zo moet het”. Nee ook dit juist vanuit het gevoel, juist vanuit de emotie. Door dit juist zo te doen heb ik niet alleen in dit proces maar sowieso in het leven an sich en in de jaren die achter mij liggen vrienden maar ook zeker vijanden gemaakt. Het is vooral die laatste groep die het allemaal niet begrijpen kan. Het zijn de doemdenkers en de betweters, die achter je staan zolang jij doet wat zij kunnen bevatten. Maak je keuzes die zij niet kunnen bevatten dan kunnen ze dat in het slechtste geval zien op een aanval op hen.

Wat die eerste groep betreft heb ik in de afgelopen jaren hernieuwd contact gekregen met mensen die mij uit vroegere jaren kenden. Ver voordat ik überhaupt het woord gender en transgender kende of er ook maar iets van had gehoord. Via hen ben ik er achter gekomen dat ik heel veel van vroeger heb weggestopt. Zo wist ik wel dat ik het allemaal niet leuk vond, het krijgen van borsten en die maandelijkse terugkerende periode, maar dat ik zo giga kwaad ben geweest, wist ik niet. Door de gesprekken met hen kwamen er nog meer puzzelstukjes op hun plek te liggen en opende mijn brein zich nog weer wat meer.

In de afgelopen jaren heb ik, in oktober 2014, niet alleen mijn officiële namen gewijzigd en alle papieren daaromheen, maar heb ik ook gevoeld dat de energie van die namen mij een soort van vleugels hebben gegeven. Dit in tegenstelling tot de namen die ik had, die ik altijd heb verafschuwd. Het voelde nooit van mij, maar echt iets van een ander. Mijn nieuwe namen, ook al zitten daar zeker vernoemingen bij en kun je de namen met recht oubollig noemen, passen bij mij als een goed zittende jas. En daar gaat het om. Dat is het meest belangrijke. Naast de operaties die ik heb mogen ondergaan en die mij al een bepaalde vrijheid gaven zijn het juist deze namen : Jacob, Akke, Yerik die mij en het leven lichter hebben gemaakt. Natuurlijk had ik er voor kunnen kiezen om mijn oude namen een soort van vermannelijking te laten ondergaan, iets wat mijn vader graag had gezien, juist omdat ik vernoemd was naar zijn moeder. Maar vanuit mijn diepste innerlijk kon ik daar niet aan toegeven omdat ik dan nog steeds met die bepaalde zwaarte en gewichtigheid te maken had.

Familiair gezien ben ik nu de eerste kleinzoon van mijn grootvader van moederskant die als eerste naam zijn naam draagt. Net als hij wordt ook ik anders genoemd. Hij leeft net als mijn moeder ook al jaren niet meer, maar ik weet zeker dat hij trots zou zijn geweest. Zoals ik ook weet dat mijn moeder trots op mij zou zijn geweest en misschien zelfs wel ontroerd, want ik draag niet alleen haar vaders naam maar ook haar naam. Mijn nieuwe drie voorletters zijn tegelijkertijd mijn roepnaam en het is dan ook die naam waar ik vanuit ben gegaan. Ik wilde mijzelf niet alleen zetten in de geschiedenis maar ook in het heden. In deze nieuwe fase van mijn leven.

Inmiddels ben ik 55 jaar en is er heel veel in mijn leven de revue gepasseerd. Als het aan mij ligt dan plak ik daar nog heel wat jaren achteraan.

Stef Bos – Mijn tijd moet nog komen

https://www.youtube.com/watch?v=vh4qmytmF3Y

To be recognized

In Uncategorized on 18/08/2015 at +1

It must have been six years ago when I went to my first trans meeting and without any hesitation one of the volunteers came up to me and said that the most trans will come here for their very first time before or in the early stages of their transition. She couldn’t believe that this was exactly what I was doing. She could not believe that I wasn’t on hormones yet and neither could she believe that I was pre everything.

 
Now a days when I do meet other trans they cannot believe that I am almost four years on testosterone because not much has changed. Although I see a lot of changes when I am standing naked for a mirror it is true that after all these years on testosterone there is no facial hair to be seen. There is a lot of hair growing on several places but not on my face. But even without facial hair there are not a lot of people who do misgender me.

 
I sometimes do. While talking to myself, I sometimes do misgender myself. The other day I even misgendered myself towards a neighbor and I felt awkward because on other days when neighbors or other people misgender me I say something about it and now I did it to myself. To do this in your own head is one thing but to do this in a sentence or remark towards someone else about yourself is another thing.

 
To be recognized by others is something else then to accept yourself as in who you are. In these past months of not writing this whole idea of accepting and recognizing myself as this transgender man that I am wasn’t an easy ride. I didn’t talk or shared anything with anyone about what was going on, on the inside. This time it was a solo flight and I knew that I had to do this on my own. So I went back and forth in my mind to the past and present and each time more and more so called “forgotten” memories came to the serves.

 
In my early childhood, I was told on several moments not only to behave like a girl or to see myself as a girl but also to accept the fact that I was a girl and not a boy. The outside world put their standards on me. And even now a day’s, people still do that. But now it is the other way around. For some I am not trans enough, whatever that means, and for a lot I am not man enough because I didn’t undergo a genital operation. By saying that, they minimize me. They’re actually saying that I as a person am not enough, because in their eyes there is something missing.

 
In that perspective dating isn’t easy as well. Although there were many reasons why I ended my last relationship one of them was that she compared me with her ex Cis husband and what was expected of me in that matter. On a very intimate level, she wasn’t eager on touching me. She explained herself by saying that although it was my decision not wanting a genital surgery and accepting the fact that I did not want it, she just couldn’t get herself to touch me down there. She was enjoying everything I gave to her on that behalf and wanted that on a daily bases, but to give the same to me was in her eyes a whole different story.

 
This relationship and other events in my life made me realize that whatever happens the only thing that I need to do is to stay very close to myself and to what I want and need in life and love. I like it to have friends and lovers but if it’s a one way street then I need to get away from that person or situation because I am harming myself if I let it continue. So in this moment in life I am very much on myself and sometimes that is a very lonely place to be in but being in the company of others who say that they love me but do not recognize me completely as the one I am is a whole lot bitter.

 
When I was boy living as a girl, my classmates understood and recognized the boy and even though some teachers did a lot of grownups didn’t and refused to see what was going on. When I was growing up there were some who saw that boy/man and asked questions but by that time I had internalized the messages that were giving to me on a daily basis. Even now so many years later I am still struggling with myself and/or with others. There are so many layers of massages upon messages from people who played or play a huge role in my life. And there are also a lot of layers of thoughts and feelings that I shared with others about myself who do not fit me anymore as the person I am today.

 

“Thoroughly unprepared, we take the step into the afternoon of life. Worse still, we take this step with the false presupposition that our truths and our ideals will serve us as hitherto. But we cannot live the afternoon of life according to the program of life’s morning, for what was great in the morning will be little at evening and what in the morning was true, at evening will have become a lie.” – Carl Gustav Jung –

 
Recognizing myself and my journey towards myself means that I have to feel every step I am taking and for now that means buying an EZP, a Stand to pee prostheses which is so much more then only that, because you can keep it in your pants and use it as a packer as well. I never thought that there would come a day that I wanted to have one, but time proved me otherwise.

 
Today I am 4 years Post-op and I am doing okay or at least I am getting there and pretty soon I am going to learn to stand to pee, how swell is that? 🙂

 


Wake your soul – The hope arsenal

Eclipse and blind the eye
When wet will pierce the dry
And fill the space between the lines
Hold fast your faith and your mind

Afraid to run away
Unnerved yet to stay
The faintest glance will steal away
And never see the final day

Alone to face the cold
I’ll break before it’s told
And see the sun aging old
Against the grain bright and bold

You slip and fail to breathe
The fires fall underneath
And wake your soul from final sleep
It all is lost in memory